Naar de Gouden Ruiter
Vier jaar na onze eerste gezamenlijke fietsreis naar de Brandenburger Tor stappen Marco en ik opnieuw op de fiets. Dit keer is de Gouden Ruiter in Dresden ons einddoel. Niet omdat we daar per se naartoe wilden, maar omdat een reeks toevalligheden ons daar uiteindelijk bracht.
Rik van der Woerdt
Santos Cross Lite
Dresden it is
Oorspronkelijk kwam Kopenhagen als bestemming uit een korte brainstorm. Bij het boeken van de terugreis bleken er echter nog geen fietsplaatsen beschikbaar in de trein. Ik stelde Marco voor om naar Praag te fietsen, maar vanwege eerdere ervaringen zag hij een nachttrein niet zitten. München, Neurenberg en Dresden passeerden de revue. Bij Dresden bleven we hangen. De treinkaartjes, inclusief fietsplaatsen, waren snel geboekt. Op 3 juni zouden we vanuit Dresden terug naar Utrecht reizen. Eerst nog ruim 800 kilometer fietsen.
De eerste kilometers
Na de spits spreken we af in Houten. De fietsen gaan van de auto en worden voorzien van de bikepackingtassen: een stuurtas, snackpack, frametas, toptubebag en, zoals de Duitsers zeggen, een aarsraket achter het zadel. Heel Europa bevindt zich onder een hittekoepel en met temperaturen ruim boven de twintig graden vertrekken we richting het oosten. Ons eerste doel is Nederland verlaten. Gelukkig is het windstil; de rijwind die we zelf creëren zorgt voor wat verkoeling.
In Amerongen vullen we de bidons en eten we het eerste gebak van de reis bij De Proloog. Na negentig kilometer volgen in Zeddam de laatste Nederlandse broodjes. Even later steken we definitief de grens over en sluiten we de eerste fietsdag af in Bocholt. Het Bett+Bike-hotel heeft een goede fietsenstalling en een prima ontbijt, maar helaas geen airconditioning.
Steeds meer in het ritme
De tweede dag voert grotendeels door een bosrijk natuurgebied. In Lembeck vinden we een vijfsterren-Konditorei waar de aardbeienschnitten uitstekend smaken. Veel fietsen betekent veel eten, dus dan kun je maar beter zorgen dat het lekker is.
Met iedere kilometer komen we meer in het ritme van de reis. We genieten van de omgeving en merken dat er steeds meer rust in ons hoofd ontstaat.
Ook de dagen daarna wisselen natuurgebieden, gravelwegen en kleine Duitse plaatsen elkaar af. Het Teutoburger Woud stelt niet teleur en natuurlijk ontbreekt ook een goede ijssalon niet. We worden hartelijk ontvangen bij Gasthaus Steker en eten die avond als koningen in een nabijgelegen hotel.
Het dak van de Harz
Net buiten Beverungen bereiken we een pont zonder motor, maar mét pontbaas. De pont hangt aan een kabel en maakt gebruik van de stroming van de rivier om de oversteek te maken. Anderhalve euro per persoon, contant afrekenen volgens goed Duits gebruik, en daarna weer verder over gravelwegen, bospaden en richting Northeim.
De beklimming van de Brocken vormt het hoogste punt van de reis. Met 1.190 meter is dit de hoogste berg van de Harz, waar ook de voormalige Duits-Duitse grens liep. De klim is lang en soms druk, maar eenmaal boven is de voldoening groot. De afdaling is vervolgens puur genieten. Na ruim negentig kilometer eindigen we in Trautenstein, waar we tot onze verrassing een echt 'Ik Vertrek'-hotel blijken te hebben geboekt.
Nog één laatste etappe
De volgende ochtend vertrekken we in versgewassen fietskleding. Dat duurt niet lang, want na tien kilometer worden we overvallen door een flinke regenbui. Eigenlijk is dat helemaal niet erg. Na dagen van warmte voelt de regen juist verfrissend. Na bijna honderd kilometer bereiken we een statig maar leeg hotel zonder restaurant. Een medewerker brengt ons gelukkig naar een restaurant in de buurt en na het dessert worden we zelfs weer teruggebracht.
Na een uitgebreid ontbijt onder een kroonluchter, met uitzicht op de kasteeltuin, schijnt de zon weer. Via Leipzig, waar we een bijzonder hippe koffiezaak bezoeken, zetten we koers richting Oschatz. Daarna zoeken we al snel het gravel weer op.
Na zeven dagen van ongeveer honderd kilometer resteert nog iets meer dan zestig kilometer. Hoewel de warmte ervoor zorgt dat we best aan een rustdag toe zijn, merk ik ook dat ik het fietsen straks weer ga missen. Het ritme van fietsen, eten en slapen, iedere dag een nieuw landschap en steeds weer onderweg zijn geeft een onvergelijkbaar gevoel van vrijheid en rust.
De reis boven de bestemming
Na acht dagen en ruim 800 kilometer steken we via de Augustusbrug de Elbe over en komen we aan bij de Gouden Ruiter in Dresden. Doel bereikt. We vieren het met koffie en taart en checken daarna in bij een hotel naast het station.
De volgende dag brengt de ICE ons terug naar Nederland. Van Dresden zelf hebben we eigenlijk maar weinig gezien. Daarmee bevestigen we opnieuw wat we tijdens iedere fietsreis ervaren: uiteindelijk gaat het ons veel meer om de reis dan om de bestemming.
Benieuwd naar de routes van Rik? Ga naar Komoot: Route Houten - Dresden.