Het laatste stuk van de Noordzeefietsroute

In 2017 reden Linda en Dirk hun eerste deel van de Noordzeefietsroute. Negen jaar later vertrekken ze vanuit Bergen op de Santos Adventure Lite voor het laatste stuk naar Göteborg. Ze volgen de Noorse kust langs fjorden en beklimmen hellingen die soms steiler blijken dan verwacht. In Zweden loopt een praatje op een golfbaan uit op een onverwachts ontbijt op een eiland.
Linda & Dirk Santos Adventure Lite
Warme chocolademelk op de veerboot
Mijn fiets heeft de overstap in Amsterdam gemist, maar wordt nog op de dag van aankomst bij ons hotel in Bergen bezorgd. Als we op onze eerste fietsdag uit Bergen vertrekken, is het droog. Onderweg halen we gas voor ons kookstel en doen we boodschappen. De eigenares van de camping bij Fitjar, waar we een hut hebben geboekt, heeft ons al verteld dat we in de buurt nergens eten kunnen kopen.

Rond lunchtijd begint het te regenen, precies als we bij een bushokje aankomen. Prima plek om te lunchen. Tegen de tijd dat we in Osøyro op de veerboot stappen, zijn we doorweekt en staan we te rillen. Aan boord hebben ze warme chocolademelk. Precies wat we nodig hebben.
Op de camping zijn we de enige gasten. We bellen de eigenares en die komt ons binnenlaten. Het seizoen begint hier pas half juni. We beginnen te begrijpen waarom we zoveel plekken voor onszelf hebben.
Vooral bergaf, blijkbaar
Onze gastheer in Stavanger is al vaker naar Egersund gefietst. Volgens hem gaat het vooral bergaf, met tegen het einde misschien nog tweehonderd meter klimmen. Na twintig kilometer kijkt Linda op Strava. We hebben al 265 hoogtemeters te pakken. We vermoeden dat hij een andere weg heeft genomen.

Dan komen we bij de duinen. Dit is de Noordzeekust zoals we die kennen uit België en Nederland. Eerst schieten we goed op, tot er zowat achter elke bocht iets te fotograferen valt. Verder is er niemand. Alleen het geluid van de golven en af en toe een vogel die overvliegt. In Ogna kunnen we nog de trein nemen, maar we besluiten over de oude weg naar Egersund te fietsen. Om zeven uur zijn we er. De teller staat op 1.380 hoogtemeters. Iets meer dan verwacht.
Overleg in een bushokje
Een paar dagen later koopt Linda lunch in Feda. Intussen vertelt een man me dat we de klim over de berg kunnen vermijden door langs het fjord te fietsen. Er is wel een tunnel, maar voor je die inrijdt, kun je op een knop drukken. Zo weten automobilisten dat er een fietser in de tunnel zit. Ik haal Linda over om het te proberen. We moeten nog een heel eind.

Sneller is het zeker. We delen de weg wel met vrachtwagens en de tunnel is langer dan Linda prettig vindt. Even later trekt de wind aan en regent het zo hard dat haar schoenen vollopen. We zien een bord richting Farsund en duiken een bushokje in voor kort overleg. Deze keer stemmen we allebei voor de kortere route. Tegen de tijd dat we bij het hotel aankomen, zijn we min of meer opgedroogd. Op Linda’s schoenen na.

We boeken twee nachten. Zo krijgen onze benen een dag rust en kunnen we wat wassen. De fietsen staan op het terras en blijken prima dienst te doen als droogrek.
Eén fiets tegelijk
Op 17 mei vertrekken we uit Kristiansand. Het is de nationale feestdag van Noorwegen. Overal zien we vlaggen en mensen in traditionele klederdracht, de bunad. We willen stoppen in Lillesand, maar zijn er al om één uur en besluiten door te fietsen. In Grimstad doen we hetzelfde en zo komen we uit in Arendal. De heuvels lijken nu makkelijker te gaan. Misschien ligt het aan het weer. Misschien aan ons.

De dienstregeling van de veerboten bepaalt waar we de volgende nacht slapen. Om de tweede overtocht, van Stabbestad naar Kragerø, te halen, moeten we om 8.20 uur de boot uit Risør nemen. Er is één hotel open en wij zijn twee van de drie gasten. De volgende ochtend gaan we met de fietsen op een houten veerboot naar de overkant. Daarna hebben we ruim de tijd om de volgende boot te halen.

Later die dag zien we bij een golfbaan in Bamble een bord met Hervikbakken erop. Er staat geen percentage bij. We komen er vanzelf achter als we omhooggaan. Drieëntwintig procent. Op het steilste stuk moeten we met z’n tweeën één beladen fiets omhoogduwen. En dan moet die andere natuurlijk ook nog.
Twee rozijnenbroodjes en een plek voor de tent
Bij Svinesund fietsen we Zweden binnen. In beide richtingen zien we bijna alleen Noorse nummerplaten. Dan komen we vlak over de grens langs een winkelcentrum en valt het kwartje. Mensen laden hun winkelwagens vol met drank, snacks en van alles wat aan deze kant goedkoper is. Wij nemen twee rozijnenbroodjes en twee haverdrankjes met chocolade mee. Ik vraag me af wat ze van onze bescheiden boodschappen vinden.

In Strömstad zetten we eindelijk de tent op. Terwijl Linda in de campingkeuken het avondeten maakt, ontmoeten we Alex en Emily. Ze zijn net aan hun tweede wereldreis op de fiets begonnen en willen vier jaar onderweg zijn. De volgende ochtend staan ze samen met ons op Linda’s gebruikelijke ochtendfoto. Daarna fietsen we verder naar Fjällbacka.
Koffie in Fjällbacka
Vlak voor Fjällbacka raken we aan de praat met twee golfers, Erik en Hans-Jurgen. Zij moeten verder met hun rondje en wij hebben een tent op te zetten. Een paar uur later lopen we het enige restaurant in het dorp binnen dat open is. En daar zitten ze, aan de pizza.

Na het eten biedt Erik aan ons de volgende ochtend met zijn boot op te halen voor koffie op zijn eiland. Tegen de tijd dat we afscheid nemen, zijn we uitgenodigd voor het ontbijt. Om stipt negen uur is hij er. We laten de fietsen bij het restaurant staan en varen met hem mee. Op het eiland staan een twintigtal huizen. Wegen zijn er niet. We lopen de heuvel op om over de eilanden in het Skagerrak uit te kijken. Om half twaalf zijn we terug op het vasteland. In de 26 jaar dat Erik hier een huis heeft, zijn wij de eerste onbekenden die hij heeft uitgenodigd.

Het ontbijt dat we zelf al hadden gekocht, wordt onze lunch. We halen die dag nog Uddevalla. Van daaruit is het nog twee dagen fietsen naar Göteborg.
De Noordzeefietsroute zit erop
In Göteborg zit het erop. In 2017 fietsten we ons eerste stuk van de Noordzeefietsroute. Tijdens verschillende fietsvakanties kwam er telkens een deel bij, tot alleen Bergen -Göteborg nog overbleef. Negen jaar na die eerste rit hebben we ook dat laatste stuk gefietst.

Van deze reis blijven vooral de momenten onderweg hangen. De stilte in de duinen op weg naar Egersund, waar we alleen de golven hoorden. Die steile helling waar we samen één fiets tegelijk omhoog moesten duwen. En het ontbijt op een Zweeds eiland, waar we de avond ervoor nog geen idee van hadden. Nu kunnen we ook dit stuk aan onze kaart toevoegen. Daarmee is de Noordzeefietsroute voor ons rond.

Lees de volledige reisverslagen van Linda en Dirk op Dilistuff: Van Bergen naar Kristiansand · Van Kristiansand naar Göteborg



