Op weg naar Laos – en duizenden kilometers van huis kom je ineens bekenden tegen
Op de fiets krijgt een reis vanzelf richting. Niet alleen op de kaart, maar ook in je hoofd. Je beweegt langzaam door het landschap, maakt omwegen, stapt af waar het interessant wordt en komt onderweg van alles tegen. Soms tempels en rotsen, soms droge watervallen, soms honden, en heel soms zelfs bekenden, duizenden kilometers van huis.
Deze etappe bracht me door Thailand, steeds verder richting Laos.
Frank van Rijn
Santos Travelmaster 3+
Ontmoetingen onderweg
In Khorat had ik een ontmoeting die geen toeval was. Ik trof daar Bert Sitters. We wisten van elkaar dat we die winter ergens in Thailand rondzwierven, dus een ontmoeting was eenvoudig te plannen. Toch blijft het bijzonder om elkaar juist daar tegen te komen.
Een andere ontmoeting was wél toevallig. In diezelfde plaats kwam ik Huub Smid uit Appelscha tegen. Dan reis je naar de andere kant van de wereld en ontmoet je een collega-fietser die nog geen vijftien kilometer bij je vandaan woont. Samen bezochten we het historische park van Phimai, met zijn indrukwekkende Khmer-tempels.
Daarna ging ieder weer zijn eigen kant op, zoals dat gaat op reis.
Fietsen door het land van dinosaurussen
Ten noorden van Khorat kwam ik in een gebied waar ooit dinosaurussen hebben rondgelopen. Er zijn daar botten en fossielen gevonden en op verschillende plekken kom je verwijzingen tegen naar die tijd. Het is een merkwaardig idee dat hier miljoenen jaren geleden reusachtige dieren rondzwierven, terwijl ik er nu op mijn fiets doorheen rijd.
Vanaf dat moment reisde er ook een kleine dinosaurus met me mee, die ik onderweg had gevonden. Zo krijgt een tocht vanzelf zijn eigen kleine verhalen.
Droge watervallen en een klim vol verrassingen
Dicht bij Ban Phaeng bezocht ik twee watervallen: Tat Kham en Tad Pho. Geen van beide voerde water. Dat was jammer, maar het was de droge tijd en dan valt er nauwelijks regen. Je moet dan kiezen: stromend water met regen, of zon met droge rotsen. Ik kies voor het laatste en laat de rest over aan de verbeelding.
De wandeling daar bleek verrassend mooi. Ik liep verder omhoog langs droge deelwatervallen, langs ladders en smalle rotsspleten. Het werd een tocht door een landschap vol kleine details, waar je als fietser even de tijd neemt om rond te kijken.
De Naga Cave
Een paar dagen later, in de buurt van Bueng Khong Long, maakte ik een wandeling naar de beroemde Naga Cave. Een gids was verplicht. Het voordeel daarvan was dat er van alles werd uitgelegd, al sprak de gids zelf geen Engels. Gelukkig waren er twee Thaise vrouwen in de groep die konden vertalen.
De berg bleek vol te zitten met gleuven, kloven en nauwe doorgangen. Soms liep je tussen twee gespleten rotswanden door, waarbij ik me afvroeg of die zich ooit weer zouden sluiten. In de Buddhistische mythologie is deze hele berg één grote opgerolde Naga, een slang die Buddha beschermt.
Uiteindelijk bereikten we de grot, waar een gouden Buddha stond met een gouden Naga boven zich. Boven op de berg stond ook nog een tempel. Aan goud geen gebrek.
Bekend terrein: Wat Phu Tok
Na deze wandeling vervolgde ik mijn tocht langs rubberboomplantages naar Wat Phu Tok. Dat was voor mij bekend terrein, want ik was daar drie en zeven jaar eerder ook al geweest.
Het blijft een bijzondere plek: een rots waar op verschillende niveaus houten vlonders en wandelgangen langsheen zijn aangelegd. Over houten trappen en smalle paden klom ik omhoog langs tempeltjes en heiligdommen. Onder overhangende rotsen en langs wortelpaden ontvouwde zich opnieuw dat typische gevoel van onderweg zijn.
Honden en gedachten
Na Wat Phu Tok reed ik verder richting de Mekong. Onderweg kwam ik langs een bord dat waarschuwde voor overstekende wilde dieren. Ik meende er een olifant in te herkennen. Maar de dieren waar ik het meest mee te maken kreeg, waren honden.
Niet wilde honden, maar honden die hun territorium verdedigden. Soms kwam er één op me af, soms meerdere tegelijk. Ze waren niet echt gevaarlijk, maar wel hinderlijk. Regelmatig moest ik van de fiets springen om ze weg te jagen. Het voortdurende geblaf begon me steeds meer te irriteren.
Op een avond, toen ik er genoeg van had, dacht ik terug aan mijn vorige reis in Nicaragua, die eindigde met een gebroken voet. Vergeleken daarmee was deze reis eigenlijk een luxe. Ik was gezond, het was mooi weer en mijn fiets deed het perfect. Vanaf dat moment begroette ik elke hond als de brenger van goed nieuws: “Je voet is niet gebroken, het is mooi lekker zonnig weer, je bent geheel gezond en je hebt nooit gedonder met je fiets!” Ineens zag ik die honden anders. Niet als lastposten, maar als herinnering aan hoe goed ik het eigenlijk had.
De volgende dag werd ik geen enkele keer achterna gezeten. Of dat nu door die gedachte kwam of doordat ik door bosgebied zonder huizen fietste, laat ik in het midden.
De Mekong en de oversteek naar Laos
Die dag bereikte ik de Mekong. Aan de overkant lagen de bergen van Laos. Na al het vlakke land van noordoost-Thailand hadden die bergen een grote aantrekkingskracht op me.
Niet ver naar het zuiden lag de brug naar Tha Khek. Alleen mocht je daar niet overheen fietsen. Mijn fiets moest mee in een pendelbus. De bagageruimte zat vol, dus alles werd uiteindelijk op het middenpad van de bus geladen. Veel gedoe, maar regels zijn regels.
Aan de andere kant kreeg ik een stempel in mijn paspoort, goed voor dertig dagen Laos. Daarna kon ik mijn reis voortzetten.
Langs de Mekong, Laos in zicht
In Tha Khek wisselde ik geld en liep ik ’s avonds langs de Mekong. De rivier, de boten en de bergen aan de overkant gaven dat typische gevoel van onderweg zijn: je weet dat er weer een nieuw hoofdstuk begint.
De volgende dag reed ik over een half asfalt-, half gravelweg de bergen tegemoet.
Laos lag voor me open.
Lees het volledige verhaal van Frank van Rijn op zijn website.
